![]() |
||||
|
The Chosen One
22 years old | 12 Oct 1982 libra | pinanganak sa baguio bunso sa tatlo DLSU-D Grad | BS Computer Science mahilig sa: sports literature music art at travel YM id: a_aspi
Refer this blog to your friends kung hindi sasara ang inyong mga puwet. Prayers
Worship Area bobong pinoy dlsu-d undernet peyups dekada i-snare roswell sharpscripts creativeminds nba friendster guitar tabs friends fan site Army of Angels aimee's journal ahvy's site aleng's blog ava's blog basilio's blog bcs 4-1's blog chert's blog cheska's blog clarisse' blog dada's blog des' blog denisse' blog esteban's blog georgie's site gia's blog hanigrey's blog ida's arts ilie's blog jack's blog jasper's blog jeff's blog jet's blog jeyem's blog juan frederico's blog jhoanne's page josie's blog joyce's xanga joycie's blog keo's blog klariz' blog lei's blog lorraine's blog maky's blog marelle's blog mark's blog martin's blog mary's blog mayi's blog mike's blog nerozero's blog nikki's blog nix's blog red's blog reng's site sarge's blog sheena's blog sheen's blog rgie and tala's blog tala's blog tenten's blog tin toyo site ver's blog very's blog yzza's page Reincarnation Count Afterlife Ang Kalawakan Unused Area
All Rights Reserved Best View: 800x600 Resolution
If reading this blog causes mental constipation, consult your psychiatrist immediately these words were written by the same hand that will touch millions of hearts someday |
Thursday, April 14, 2005 kwento tol kamusta... reunion ng ilang college and highschool friends namin nung nakaraang saturday. at kagaya ng lahat ng reunion wala kaming ginawa kung hindi magkwentuhan ng kung san man mapunta ang topic. nauwi pa nga ang kwentuhan sa "end of the world" pero di ko na isasalaysay yung tungkol dun. masyadong nakakakilabot, at ayokong maging sanhi ng isang panic. isa lang pare tapos ok na... hindi na ko umiinom ng alak, ilang taon na rin. kung uminom man ako, as beverage na lang at hindi para i enjoy ang impluwensya ng alak sa pagiisip at pakiramdam. sa maikling salitat, tikim lang ang ginagawa ko nung mga nakalipas na taon. kampay pare... hindi ko alam kung bakit ako uminom nung araw na iyon. siguro para pagbigyan na rin ang mga tropa, pakikisama, sayang rin nga naman ang isang daan na pinatak ko dun sa budget namin. hindi rin nila ako patitikimin nung masarap na pulutang chicharon bituka kung hindi ako iinom. kaya ayun, sige go. tagay... hindi inuman ang tawag sa inuman kapag walang kwentuhan. wala nang ibang mas interesanteng kwento kung hindi ang kanya kanyang buhay. dahil kami ay civilized people nagkaroon kami ng sistema. ang sharing ay paikot, magsisimula sa isa sa min tapos counterclockwise. 2nd to the last ako, kumportable na ko sa ganun. hindi naman ganun ka ROYGBIV ang buhay ko kaya ang time slot ko ay kadalasang hindi lumalampas sa 5 mins. kwento... turn ko na (naks english). gaya ng inaasahan ang reaction ng lahat ay "ok naman si ace, walang problema jan. NEXT!!!". weewee muna... bago pa magsimula ang huling magsh-share sinabi ng isa na may alam daw siya tungkol sa kin. cool ako, walang problema. naging open book ang buhay ko sa lahat, alam nila ang alam nila. subalit... sa pagkasabi niyang iyon, ang isang masayang inuman ay nagtransorm sa korte suprema. hik... hik... hik... nagi akong isang controversial na celebrity. sabay sabay na dumating ang mga tanong. para akong akusado sa isang karumaldumal na krimen at ginigisa ng mga senador. wala akong maintindihan. dala na rin yata ng impluwensya ng alak. hilo na ko. idagdag mo pa rito ang high blood na dulot ng masarap na chicharon bituka. *lagok* *lagok*. unti unting humupa ang ingay na dulot ng single, double, at triple barrelled questions. isang pangungusap na lang ang tumatak sa aking isipan... "pre parang wala ka namang tiwala sa min niyan eh". game, siryoso na.. eto ang akin, oo may mga pangyayari sa kin na hindi nila nalalaman. nagiging vocal naman ako in some cases pag may pagkakataon. pero kadalasan wala pagkakataon at hindi naman big deal kung hindi ako makapagshare ng tungkol sa kin. hindi rin big deal para sa kanila yun maliban sa pagkakataong ito. isa pa hindi naman thesis ang buhay ko na kelangan i-report sa kanila ang bawat bagay na nangyayari. yung WALANG TIWALA, ibang usapan na yan. sa pananaw ko ang tiwala hindi lang basta meron o wala, na parang on/off switch na pipindutin mo na lang at, o, ayan may tiwala na ko sa yo. ang TIWALA, sa pananaw ko, meron level yan, parang ragnarok. unti-unting nakakamit at pinaghihirapan kunin. kahit nga raw mismo sa pinakamamahal mong tao hindi mo rin dapat ibigay ang buong pagtitiwala mo. diba gasgas na gasgas na nga yung advice na "wag mo ibigay lahat, magtira ka rin para sa sarili mo". pano pa pag normal na tropa lang? eto pa pala ang isang pangungusap na narinig ko... "no man is an island" kahit kelan hindi ko pa sinabi na "kaya kong mabuhay magisa". sa katunayan nga hanggang sa ngayon nagpapakahirap pa rin ako na madagdagan ang aking friendster list at ituring silang tunay na kaibigan. hinding hindi pa pumapasok sa isipan ko na kaya ko mabuhay magisa, tuldok. eto pa masaklap na pangungusap.. "alam namin marami kang kaibigan... (parang contradiction sa nasulat sa taas) hindi ko maintindihan kung ano ibig sabihin nito. banished na ba ko sa circle of friends namin? kung iniisip nila na may naikukwento ako sa ibang tao na hindi ko nakukwento sa kanila wag sana silang magtampo dahil vise versa yun. may mga bagay rin naman na nasasabi ko sa kanila na hindi ko binabanggit sa iba. depende na lang sa sitwasyon. natapos ang debate. at pagkatapos ng madugong interogasyon sa kin natulog na sila. dalawa na lang kami naiwan nung huling magsh-share. nagusap kami. at ang topic namin? "END OF THE WORLD" in short, usapang laseng.
|
|||
| Blogger | ||||