resurrection

reincarnation

2005-05-17T15:00:00.000+08:00

mahilig ako sa forums. masarap nga naman makipagpalitan ng mga kuro-kuro sa iba't ibang tao. lalong lumalawak ang bahagyang makitid kong pagiisip dahil sa mga ganitong bagay.

kanina lang may nireplayan akong forum sa tinig.com. ang category ay paranormal at ang topic naman ay reincarnation. kung totoo ba ito o hindi? agree ka ba sa konseptong ito o hindi?

para sa akin, hindi ako naniniwala.

heto ang aking naging reply sa forum:

hmmmm.. reincarnation.. disagree ako dito..

sa aking pagkakaintindi... ganito... ang sabi ng mga hindu everytime na mare-reincarnate ka sa panibagong uri ng katawan, binabase sa naging performance mo nung past lifetime kung ano ang next mong anyo. iba iba ang level. may oso, tuko, aso, pabo, pusa, hipon, pulgas, kabayo at shempre ang pinakamataas sa lahat, ang tao.. ang pagka-reincarnate daw ng 7 sunod na beses bilang tao ay ang pinaka super saiyan mode sa lahat. ibig sabihin nito santo ka na. nirvana ang tawag sa 7th consecutive reincarnation bilang human.

kontradiksyon... kung susuriin ang populasyon, dumadami ng dumadami ang tao. ibig sabihin tumataas ang level ng karamihan tuwing nare-reincarnate. kaya nadadagdagan ang listahan ng mga endangered species dahil narereincarnate ang mga hayop na ito bilang tao??? hmmmm.... hindi ba't pasama ng pasama ang mga tao ngayon kumpara sa past? kung totoo ang reincarnation ba't ganun, continious pa rin ang paglobo ng populasyon ng tao habang dumadami naman ang makasalanan?

isa pa, naniniwala ako sa Diyos.

kung totoo man ang reincarnation ibig sabihin kung ilan ang bilang ng mga buhay na bagay noon ganon din ang bilang sa ngayon dahil nagiiba lamang ng anyo ang mga ito. kapag may isang mamamatay, may isa namang mabubuhay. kung ganon ang ikot ng buhay sa mundo masyado nang chaotic. makapag-breed lang tayo ng sampung libong kuto may probability na sampung libong tao naman ang mababawas sa populasyon ng tao. kapag makapatay naman tayo ng isang colony ng anay sa dingding ng ating bahay ano naman ang mangyayari??? balanse ang populasyon pero may imbalance sa nature. mabuhay pa kaya tayo nun? kung naniniwala ka sa reincarnation, malamang oo. hehe.

anna katrina

2005-05-16T11:18:00.000+08:00

kahapon ko unang beses nakita ng personal ang most celebrated female artist ng pilipinas sa kasalukuyan na si kitchie nadal. nagkaroon kase siya ng maikling gig sa robinson's place- dasmarinas. malapit lang sa aming bahay ang robinson's kaya minabuti kong manood ng kanyang live performance.

4pm ang simula ng show at sakto ang dating ko. marami na nga lang nauna pa sa kin dumating kaya bandang likod na rin ang napwestuhan ko. pero kahit ganun walang pa ring problema, mga taga lilliput naman yata ang mga taong nasa harapan ko kaya't kitang kita ko pa rin ang stage. malinaw na malinaw. walang duda.

unang lumabas ang mga band members. hindi ko mamukaan ang iba maliban na lang dun sa gitaristang naka nganga sa music video ng "wag na wag mong sasabihin". may extra band member din pala, meron na silang taga tambol ngayon.

matapos ang ilang minuto ng pagtotono ng mga gitara, percussions at drumset lumabas na rin si kitchie suot ang kulay green na soccer jersey na number 11 at nakalagay ang salitang "JESUS". dinampot ang gitara at lumapit sa mic. sigawan ang mga tao. umpisa na.

7 songs ang kinanta ng banda. nagsimula sa "run", sinundan ng "fire". sumunod ang dalawang opm hits na "pagsubok" (originally done by orient pearl) at "tuwing umuulan at kapiling ka" (hindi ko matandaan kung sino ang original pero ni-revive din ito ng eraserheads noong 1997 at ni regine velasquez). pagkatapos nun ay ang "same ground". sinundan ng walang kamatayang "wag na wag mong sasabihin". kinanta naman ang "bulong" para sa finale.

maganda ang performance. sulit na sulit, lalo na at libre ito. astig talaga ang powerful vocals ni kitchie, parang recorded sa studio talaga ang quality kahit live. pati yung "ha-ah-ha-ah-ha-ah" (hindi ko alam i-explain yung tunog pero yan yung parang hingal ng aso na ginagawa niya) sa kantang "fire" kuhang kuha. ika nga nila "sings to express and not to impress". enjoy ang lahat hanggang sa matapos ang gig.

sayang nga lang at may humiram ng kopya ng cd ko kaya't hindi ko na ito napapirmahan sa kay kitchie. inisip ko na lang na hindi pa ito ang huling beses ko na mapapanood siya kaya't may next time pa ko para magpapirma. binalak ko rin na bumili ng t-shirt niya na nakita ko sa www.kitchienadal.net pero parang wala naman akong nakitang binebenta. next time na rin lang siguro.

basta, sigurado ako babantayan ko ang gig sked niya, papanoorin ko siya ulit... sama kayo sa kin next time.

para sa mga sked ni kitchie bisitahin lamang ang dalawang site na ito:

www.kitchienadal.com
www.kitchienadal.net

suportahan natin ang local music. iwasang tumangkilik ng piratang cd. tulong na rin natin sa kanila yun, astig naman sila diba?

under rated tv shows which influenced me a lot

2005-05-14T13:43:00.000+08:00

simula nung lumipat kami sa cavite noong kalagitnaan ng 3rd year highschool ako hindi ko na naranasan ang magkaroon ng cable tv sa bahay. eto na marahil ang dahilan kung bakit marami akong nadiscover na quality tv shows na hindi pinapansin ng karamihan. channel 9 at channel 5 ang nagpapalabas ng mga shows na aking binabanggit, mga channel na hindi patok sa karamihan at kapwa sila hindi ganon kagaling mag advertise at mag promote ng mga shows nila. yun na lang siguro ang dahilan kung bakit kokonti lang ang kakilala kong nanonood ng mga show na nasa ibaba.
heto sila:

MALCOLM in the MIDDLE:

CAST:

Frankie Muniz as MalcolmWilkerson
Jane Kaczmarek as Lois Wilkerson
Bryan Cranston as Hal Wilkerson
Christopher Masterson as Francis Wilkerson
Justin Berfield as Reese Wilkerson
Erik Per Sullivan as Dewey Wilkerson

COMEDY

*may pagka mababaw ang show na ito pero pagdating sa laughtrip siguradong gugulong ka sa katatawa. may pagka slapstick ng konti pero hindi jologs ang dating. at kung ia-analyze mong mabuti ang kwento ng bawat episode tiyak na may mapupulot kang aral dito. hindi lang pansin ang values na itinuturo sa mga viewers dahil mas nababaling ang atensyon sa mga patawa dito.

ROSWELL:

CAST:

Jason Behr as Max Evans
Shiri Appleby as Liz Parker
Brendan Fehr as Michael Guerrin
Majandra Delfino as Maria De Luca
Katherine Heigle as Isabel Parker
Colin Hanks as Alex Whitman
Adam Rodriguez as Jesse Ramirez
Emily De Ravin as Tess Harding
William Sadler as Sheriff Valenti
Nick Wechsler as Kyle Valenti

SCIFI DRAMA

compared to any other adventure-drama na pang young adult roswell na ang pinaka best para sa kin. compared to smallville mas may quality ito. sa storyline tsaka sa flow ng kwento every episode mas naa-appreciate ko ang roswell. actually ito ang favorite kong tv show sa lahat. yung mIRC nick ko na ginagamit (mAx^eVaNs) dito ko nakuha.

MR and MRS SMITH:

CAST:

scott bacula as mr. smith
maria bello as mrs. smith

ACTION COMEDY/ADVENTURE

masayang panoorin ang palabas na ito. non-stop action at katatawanan. bagay na bagay ipagtambal ang dalawang main characters. away bati away bati tapos may halong action pa. hindi nga pala mag-asawa si mr. and mrs. smith, nagkatapat lang na nagekis ang landas nila at pareho ang alias na kanilang ginagamit. ngayon pala meron nang pelikulang mr. and mrs. smith, si brad pitt at angelina jolie ang bida dito. aabangan ko ito!

COLD CASE:

CAST:

Kathryn Morris as Lilly Rush
Danny Pino as Scotty Valens
John Finn as John Stillman
Jeremy Ratchford as Nick Vera
Thom Barry as Will Jeffries

MYSTERY/DRAMA

ito ang kinababaliwan kong palabas sa tv ngayon. magandang middle aged woman ang bida. may pagkakahawig ang cold case sa csi / csi:miami / csi:new york. ang pagkakaiba lang nila ay hindi crime scene ang focus ng istorya (scientific stuff). pagiimbistiga ng mga witnesses, kapamilya/kaibigan ng biktima at suspects ang iniikutan ng istorya. ito ang nagustuhan ko dito. dahil sa interactions ng mga characters kitang kita ang moral values katulad ng love, compassion, forgiveness at repentance. every episode is touching. isa pa palang nagpa-astig sa dito ay ang soundtrack niya. pansinin sa episode na pinapanood, tuwing closed na ang kaso may papatugtugin na kantang sumikat sa panahon kung kelan naganap ang krimen.

oops teka! channel surfing muna kayo... kelangan mag-work... hanggang sa muli!!!!

highschool class picture

2005-05-05T10:06:00.000+08:00

hindi yan lumang litrato na isinasabit sa mga hunted house, class picture namin yan nung 4th year highschool. medyo malabo, hindi pa kase uso ang magagandang scanner nung ini-scan ng former classmate ko ang pic.

yan ang buong section namin, walang absent... maliban sa kin. wag niyo na ko hanapin jan at hindi ako napapwesto sa parteng madilim kung saan tiyak na hindi nga ako makikita, nasa bahay ako nung mga panahong kinuhanan yan at nagpapanggap na may sakit. kung gusto niyong malaman ang itsura ko nung highschool, kumuha na lang kayo ng picture ni paolo santos, pabatain ng isang dekada, lagyan ng konting bigote at gawing 3 by 4 na one sided ang hair do.

isang beses lang ako nag-absent nung 4th year highschool, araw ng kuhanan ng class picture. malas ko at hindi ako nakasama sa eksena, masaya naman ang mga kaklase ko dahil hindi na nila kailangan papangitin ng konti ang mga mukha nila habang kinukunan upang mag-adapt sa itsura ko at maging balanse ang picture.

malamang ako ang unang makakalimutan ng mga kaklase ko dahil wala ako sa picture.

summer sentihan

2005-04-30T13:18:00.000+08:00

summer vacation. ang panahon na pinakaaabangan ng mga bata. walang gisingan ng maaga. sa wakas, makakpagpahinga ng dalawang buwan ang alarm clock na napapaos na halos ang tunog. walang pasok. walang homework, assignment, at projects. tv, kain at laro lang ang iniikutang mundo ng mga bibwit.

minsan, nagmemerienda ako ng c2 at nova sa tindahan at 'di kalayuan nakita ko ang isang grupo ng mga bata na naglalaro ng langit lupa. nag senti nanaman ako, naalala ko ang aking kabataan. nainggit ako. kung pwede lang ibalik ang sarili ko sa mga oras iyon ay gagawin ko. gusto kong bumalik sa panahon kung saan ang pinakamalaking problema ko lamang ay ang pagiging taya sa laro. sa panahon kung saan maghapon kaming nagbibilad sa araw para lang patunayan kung sino ang mas magaling sa patintero. sa panahon kung saan masaya pang maglaro at maligo sa ulan. sa panahon kung saan ang buong barkada ay humihingi ng 50 sentimos (yung may ibon) sa kanya kanyang mga magulang at sabay sabay na bumibili ng ice candy sa tindahan.

imposible ang binabalak kong time travel, sa mga alaala ko na lang puwede namnamin ang mga nakaraan. ito ang gagawin ko ngayon.

karaniwang nagsisimula ang isang araw ko ng bakasyon noon sa maagang paggising. 8am kadalasan. pagkatapos ng mga morning rituals ang hapag kainan ang una kong tambayan upang mag-almusal. kahit isang baso ng milo at tinapay na isasawsaw dito solb na.

hindi ako kaagad nakakalabas ng bahay pagkatapos ng almusal. at kahit naririnig ko na ang mga sigawan at padyak ng mga kalarong naghahabulan wala akong ibang magagawa kung hindi mainggit ng pansamantala. obligasyon ko na maglampaso sa buong bahay bago makalabas. kailangan ko muna gawin ang pagbubunot ng sahig, pagkatapos nito tsaka pa lamang ako pwedeng makipaglaro.

pag tumutok na ang orasan sa 10:00am pansamantalang matitigil ang paglalaro. kung sa family computer, pipindutin muna ang pause. uuwi muna ang lahat para manood ng tv. soap opera para sa mga bata. cedie, dog of flanders, remi, julio at julia, etc. lahat yan sinubaybayan namin. mas masaya nga pala ito kapag samasama lahat na manonood sa bahay ng isang kalaro.

pagkatapos ng cartoons resume ulit ang laro matitigil na lang ito kapag isa isa kaming tinawag para umuwi at kumain ng tanghalian.

pagkatapos kumain iisa lang ang maririnig sa mga matatanda, "matulog muna, wag muna maglalaro sa labas, baka ma-apendiks ka!!!". sa awa ng Diyos wala naman sa min ng mga kalaro ko ang "na-apendiks".

kahit mainit pa ang sikat ng araw balik agad ang lahat sa kalye upang maglaro maliban na lang siguro sa mga nawiling manood ng eat bulaga. simula ulit ng mahabang hapon. pili na lang sa menu kung ano ang gusto. taguan pung, patintero, shato, langit lupa, tumbang preso, bahay bahayan, piko.

sa paglalaro may iiyak, may mapipikon, may mangpipikon, at may mandaraya. may uuwi na napagkaisahan at may uuwi ng may sugat sa binti. eto ang sigurado, uuwi ang lahat ng amoy pawis ang ulo habang sinasabi "BUKAS ULIT!".

lifestyle check

2005-04-28T16:41:00.000+08:00

nung linggo kausap ko sa internet si jep, isang kaibigan na nagtatrabaho sa aol. nabanggit niya ang isang pangungusap na hindi naman talaga sakop ng topic na pinaguusapan namin. ang sabi niya, "ang sarap talaga ng kulay pulang piknik, sweldo kase kaya nakabili ako nito". mababaw kung titingnan ng iba. cheap kung baga, at sa pananaw ng iba ang cheap ay hindi kasing saya ng mga hobbies, past times at mga bagay bagay na pinagkakagastusan. minsan naging ganun din ang paniniwala ko.

masaya ako nung unang beses ako nakakuha ng trabaho dahil kikita na ko ng sarili kong salapi. pwede na ako magkape sa starbucks. pwede na ko bumili ng mamahaling damit. pwede na ko gumamit ng pabango ng hindi tinitipid. pwede na ko makainom ng smirnoff. pwede na ko bumili ng latest cellphone model ng nokia. pwede na ko mag-pasta sa california pizza kitchen. may pera na ko, pwede na ko magpakagalante. pwede na ko magpakasaya.

laging ubos ang sweldo ko, nasanay ako sa mga magagastos na bagay. binibili ko ang kahit anong gusto ko. hindi ko tinitipid ang sarili ko, hangga't merong pwedeng pagkagastusan gagastos at gagastos. masaya ako at nagagastusan ko ang sarili ko nun. nagbago na ang lifestyle ko. galante.

minsan, wala naging mailap ang pera. namomroblema ako dahil hindi ako makaalis, hindi ako maka-gimik, hindi "makapagsaya". kaya ayun, wala na kong nagawa kung hindi mag-munimuni na lang sa sala. problema ko ang pera. hindi ko naman dati iniisip ito.

naalala ko ang sinabi ko nung pumapasok pa ko ng college, "kahit 250 pesos lang sa isang araw ang sweldo ko, kasyang kasya na sa kin yun, makakaipon pa ko". anong nangyari dun? baket hindi ganon ang naging lagay ko. doble ang kinikita ko pero parang kulang pa rin. iba na ba ang hanap ko sa buhay? san nga ba napunta yung mga araw na masaya na ko kapag nakapag merienda ako ng blend 45 at cheese bread sa bahay? bakit kelangan sa starbucks pa ko mag-kape? bakit hindi na ko nasasarapan sa "lucky me!" pancit canton? bakit sa oras na magbibilyar kelangan dun pa sa 150php/hr ang bayad at hindi dun sa kanto na 50 piso lang kada oras? bakit kelangan ko magpaka-galante?

dun ko napansin na iba na ang hanap ko sa buhay, pera na ang pinakamalaking impluwensya na nagpapaikot sa kin. pagpapayaman na ang ambisyon ko na napakahirap namang gawin. pinapahirapan ko ang sarili ko.

gusto kong ibalik ang standards ng buhay ko sa dati. kung san labis labis na ang 250 pesos para sa isang araw. kung san mabababaw lang ang pangarap ko sa buhay at madaling abutin. kung saan libre lang halos ang pinagkakaabalahan. kung saan, katulad ni jep, isang lata lang ng piknik lang pwede na kong maging masaya.

masarap ang simpleng buhay, simple lang ang mga hinahanap. madali lang abutin. madali lang maging masaya.

good morning!

2005-04-27T09:23:00.000+08:00

5:00 a.m.

alarm pa rin ng cellphone ang gumigising sa kin. hudyat na kailangan ko na tumayo sa higaan. pagkatapos ng isang maikling dasal ng pasasalamat kukunin ko na ang tuwalya sa pinagkakasabitan nito, bababa sa sala at matulog ulit dun ng 15 mins pa. zzzzzzz.

5:15 a.m.

pagkagising ng pangalawang beses ay gagawin ko na ang morning bathroom rituals. pagkatapos ng kalahating oras ng ligo gising na gising na ang buong katawan. susundan ko na ito ng isang set nanaman ng grooming rituals. deodorant, hairgel, baby powder, perfume, aftershave, lotion at kung ano ano pang mga kemikal ang ipapahid sa iba't ibang bahagi ng katawan upang maging katanggap tanggap ang sarili para sa ibang tao na makakasalamuha sa araw na iyon.

5:45 a.m.

next step ay ang pagsuot ng full battle gear. school uniform nung estudyante pa ko, ngayon kahit anong casual clothing lang pwede na. kadalasan sa araw na rin kung kelan ko susuotin ang damit tsaka ko ito pinaplantsa. ewan ko, mas gusto ko at mas sanay ako magplantsa ng paisa-isa kesa yung tradisyonal na mass production ng plantsadong damit pagkatapos ito isampay sa alambre sa labas. kapag postura na, pwde nang gawin ang pagharap sa hapag kainan upang mag kumain.

6:15 a.m.

bibihira ako mag-almusal, ewan ko kung ikukwento ko sa anak ko na "nung kabataan nga namin eh hindi ako nakakakain ng almusal, swerte kayo at...". preference ko ang hindi kumain ng almusal nung pumapasok pa ko sa eskwelahan, late kase yata ako nun parati. sa ngayon kabilang na ko sa mga elderly na iisa ang menu tuwing umaga. kape at tinapay. at syempre hindi kumpleto ang almusal kapag walang am radio with sound effects na parang nagbabarilang mga spaceman. mas nakakalibang nga naman mag-almusal kapag may pinapakinggan.

6:30 a.m.

napasarap sa pakikinig ng magandang balita.

late na ko.

bente kwatro - siyete

2005-04-25T08:51:00.000+08:00

bumili ako ng sim ng sun. tapos na kase ang promo ng smart na 25/8 kaya yung 24/7 na lang ng sun cell ang serbisyong gagamitin ko. marami-rami rin naman ang mga kilala ko na naka-sun kaya ayun, bumili na rin ako.

kagaya ng inaasahan, medyo hindi nga ganun kaganda ang quality ng serbisyo ng sun. mahina ang signal sa kwarto ko kaya kelangan pang mag spiderman sa mga grills ng bintana upang magka-signal ng 1 bar ang cellphone. acceptable yun, naaalala ko na ginagawa ko naman na yun dati sa smart mga 5 years ago. nag-improve naman ang services nila kaya ngayon kahit sa kubeta o kaya sa loob ng ref full bar pa rin ang signal na nasasagap. sana balang araw ganun din ang sun cell.

pangalawang pahirap na naranasan ko ay ang pag load ng aking 24/7 na cell card. inabot ako ng tatlong singlo bago ko mai-load ang binili kong card. baka nga expired na yung card ko pero hindi ko pa rin nailo-load ito. at sabi nga nila magkakakalyo daw ang kamay ko bago mai-load yun. kalyado naman na ang mga daliri ko dahil sa kaka-gitara kaya wala na ring problema. isa pa, once a month lang naman ako maglo-load kaya pwede na rin pagtiyagaan.

punta tayo sa mga serbisyo ng sun. sa text, ayos naman. madaling makapag-send at mak-receive basta meron lang signal. message failed kung minsan pero tolerable. hindi ko pa nasusubukan mag-outgoing call kung mahirap nga. pero sa incoming, ayos lang. nakareceive naman ako ng maayos ng ilang beses. yun nga lang parang katulad ng nauso dating "drop call", maya't maya napuputol ang tawag. sa mms at gprs, hindi ko alam. black and white ang dalawang cellphone kong ginagamit ngayon, hindi mms at gprs capable kaya hindi ko pinoproblema ang mga iyan.

all in all, bulok nga ang sun cell. perwisyo ito lalong lalo na pag gagamitin mo ito bilang iyong primary sim. pero alternatibong number ko lang naman ito kaya hindi ako gaano namomroblema. ok lang sa kin na makipagsapalaran sa "no signal", "busy network", at "poor services" upang makausap ang mga kaibigan ko. alam ko naman na ganun rin ang ginagawa nila. sulit na rin naman kung susulitin mong maigi.

oo nga pala, bago ako bumili kinausap ko muna ang mga sun users kong kakilala upang tiktikan ang mga dapat kong i-expect kapag bumili ako ng sun. isa lang ang aking natutunan, "patience is a virtue".

evolution remix

2005-04-15T14:52:00.000+08:00

nung isang beses, kasama ko si ver sa shuttle ng cypress. bukas ang tv at ang palabas ay 24 oras with mel changco and mike enriquez. na feature sa balita ang outbreak ng isang uri ng virus sa bansang angola. may pumasok na kabaliwan sa utak ko.

iba na daw ang mga virus at bacteria ngayon sabi ng mga doctor. napabalitang nahihirapan na raw sila makahanap ng mga panibagong panggamot sa mga virus at bacteria na sanhi ng mga nakamamatay na sakit. hindi na raw tumatalab ang mga nakasanayang panlaban sa mga ito dahil nagiging immune na sila. nagmu-mutate kumbaga. hindi kaya't isa itong living proof ng evolution?

eto ang naisip ko. bumalik tayo dun sa sinaunang panahon, mga 60 million years ago. panahon ng mga dinosaur. panahon kung saan payapang namamasyal ang mga tricerotops sa yellowstone park at nagpapahangin sa grand canyon ang mga raptors.

once upon a time, masayang namumuhay sa earth ang iba't ibang uri ng dinosaur. at isang araw hindi makabangon si haring t-rex sa kanyang kama dahil siya ay nagkaroon ng sakit na kakaiba. sahi ito ng isang virus, pinangalanan nila ang virus ng "tao" virus. dahil walang mahanap na gamot ang mga dalubhasang brontosaurus sa virus na ito nagkaroon ng epidemya sa buong mundo. isa isang namatay ang mga dinosaur hanggang sila ay naubos, ang pangalan ng pinakahuling namatay ay si denver. namayani ang mga "tao" sa earth simula nun.

umandar ang mahabang panahon, unti-unting nag-evolve ang virus sa butiki, tapos buwaya, ibon, unggoy at ngayon ay naging modern day human. ngayon mga tao naman ang nagkakasakit.

fast forward tayo, 100 million years.. nag-evolve na ang lahat ng buhay kagaya ng isinalaysay ko.

sars: ako pag-laki ko magiging scientist ako! pagaaralan ko ang mga buto ng tao na nabuhay daw 100 million years ago.

ebola: hilig ko rin yan. err... totoo kayang mga langgam rin tayo dati tapos tumalino lang? magsa-scientist na rin nga ako.

aids: aba ewan, basta ako computer scientist ako paglaki kung hindi naman political scientist.. teka, sino ba tong si meningococcemia na to? nagpapa-add sa friendster eh.

kwento

2005-04-14T10:48:00.000+08:00

tol kamusta...

reunion ng ilang college and highschool friends namin nung nakaraang saturday. at kagaya ng lahat ng reunion wala kaming ginawa kung hindi magkwentuhan ng kung san man mapunta ang topic. nauwi pa nga ang kwentuhan sa "end of the world" pero di ko na isasalaysay yung tungkol dun. masyadong nakakakilabot, at ayokong maging sanhi ng isang panic.

isa lang pare tapos ok na...

hindi na ko umiinom ng alak, ilang taon na rin. kung uminom man ako, as beverage na lang at hindi para i enjoy ang impluwensya ng alak sa pagiisip at pakiramdam. sa maikling salitat, tikim lang ang ginagawa ko nung mga nakalipas na taon.

kampay pare...

hindi ko alam kung bakit ako uminom nung araw na iyon. siguro para pagbigyan na rin ang mga tropa, pakikisama, sayang rin nga naman ang isang daan na pinatak ko dun sa budget namin. hindi rin nila ako patitikimin nung masarap na pulutang chicharon bituka kung hindi ako iinom. kaya ayun, sige go.

tagay...

hindi inuman ang tawag sa inuman kapag walang kwentuhan. wala nang ibang mas interesanteng kwento kung hindi ang kanya kanyang buhay. dahil kami ay civilized people nagkaroon kami ng sistema. ang sharing ay paikot, magsisimula sa isa sa min tapos counterclockwise. 2nd to the last ako, kumportable na ko sa ganun. hindi naman ganun ka ROYGBIV ang buhay ko kaya ang time slot ko ay kadalasang hindi lumalampas sa 5 mins.

kwento...

turn ko na (naks english). gaya ng inaasahan ang reaction ng lahat ay "ok naman si ace, walang problema jan. NEXT!!!".

weewee muna...

bago pa magsimula ang huling magsh-share sinabi ng isa na may alam daw siya tungkol sa kin. cool ako, walang problema. naging open book ang buhay ko sa lahat, alam nila ang alam nila. subalit... sa pagkasabi niyang iyon, ang isang masayang inuman ay nagtransorm sa korte suprema.

hik... hik... hik...

nagi akong isang controversial na celebrity. sabay sabay na dumating ang mga tanong. para akong akusado sa isang karumaldumal na krimen at ginigisa ng mga senador. wala akong maintindihan. dala na rin yata ng impluwensya ng alak. hilo na ko. idagdag mo pa rito ang high blood na dulot ng masarap na chicharon bituka.

*lagok* *lagok*.

unti unting humupa ang ingay na dulot ng single, double, at triple barrelled questions. isang pangungusap na lang ang tumatak sa aking isipan...

"pre parang wala ka namang tiwala sa min niyan eh".

game, siryoso na.. eto ang akin, oo may mga pangyayari sa kin na hindi nila nalalaman. nagiging vocal naman ako in some cases pag may pagkakataon. pero kadalasan wala pagkakataon at hindi naman big deal kung hindi ako makapagshare ng tungkol sa kin. hindi rin big deal para sa kanila yun maliban sa pagkakataong ito. isa pa hindi naman thesis ang buhay ko na kelangan i-report sa kanila ang bawat bagay na nangyayari.

yung WALANG TIWALA, ibang usapan na yan. sa pananaw ko ang tiwala hindi lang basta meron o wala, na parang on/off switch na pipindutin mo na lang at, o, ayan may tiwala na ko sa yo. ang TIWALA, sa pananaw ko, meron level yan, parang ragnarok. unti-unting nakakamit at pinaghihirapan kunin. kahit nga raw mismo sa pinakamamahal mong tao hindi mo rin dapat ibigay ang buong pagtitiwala mo. diba gasgas na gasgas na nga yung advice na "wag mo ibigay lahat, magtira ka rin para sa sarili mo". pano pa pag normal na tropa lang?

eto pa pala ang isang pangungusap na narinig ko...

"no man is an island"

kahit kelan hindi ko pa sinabi na "kaya kong mabuhay magisa". sa katunayan nga hanggang sa ngayon nagpapakahirap pa rin ako na madagdagan ang aking friendster list at ituring silang tunay na kaibigan. hinding hindi pa pumapasok sa isipan ko na kaya ko mabuhay magisa, tuldok.

eto pa masaklap na pangungusap..

"alam namin marami kang kaibigan...
(parang contradiction sa nasulat sa taas)

hindi ko maintindihan kung ano ibig sabihin nito. banished na ba ko sa circle of friends namin? kung iniisip nila na may naikukwento ako sa ibang tao na hindi ko nakukwento sa kanila wag sana silang magtampo dahil vise versa yun. may mga bagay rin naman na nasasabi ko sa kanila na hindi ko binabanggit sa iba. depende na lang sa sitwasyon.

natapos ang debate.

at pagkatapos ng madugong interogasyon sa kin natulog na sila. dalawa na lang kami naiwan nung huling magsh-share. nagusap kami. at ang topic namin?

"END OF THE WORLD"

in short, usapang laseng.

rpn 9 ***** (five out of five stars)

2005-04-13T10:50:00.000+08:00

ilang taon na rin ako hindi nakaka-enjoy ng cable tv. walang cable sa lugar namin, dream lang ang meron na kapag nagpakabit ka nito para ka na ring nagpaaral ng tatlong anak sa college ng sabay sabay sa laki ng bill na babayaran mo.

local channels lang ang napapanood ko. 1,2,3,4,5,7, at 9 lang ang mga kupas na bahagi ng remote control namin. pero walang kaso, kahit bilang lang ang mga channels na nasasagap ng tv naming malabo nakakapaglibang pa rin naman ako.

ituon nga natin ang atensyon sa isang local channel.

hindi rpn 9 ang pinakakilala at pinakamabiling himpilan ng telebisyon ngayon. boring panoorin ang news, konti ang cartoons at walang top rating local show ang channel na ito. kung titingnan wala nga namang ibabatbat sa mga naghihiganteng kapuso at kapamilya. quality pa lang ng picture may pinagkaiba na. napansin ko kase na sa channel 9, lahat ng shows ,kahit bago, nagmumukhang luma. hindi ko maintindihan kung bakit ganun ang kalidad ng picture sa channel na ito. ang ibang tao kaya lang inililipat ang tv sa channel na ito ay dahil para tingnan kung anong oras na.

sa kaso ko hindi ganun. ngayon ko lang napansin na ang channel 9 pala ang pinakamabiling channel para sa kin. sumusunod lang dito ang channel 23 at channel 7. karamihan ng quality shows tuwing primetime sa channel 9 nakikita. at di tulad ng ibang channels, ang target audience ng channel 9 pag gabi ay ang upper class na uri ng tao na nabibilang sa class a, b, at c. hindi yung mga taong tinatawag na entertainment ang pag batok ni long kay dagul, o kaya naman ay teleserye na wala namang pinagkaiba ang kwento sa iba pang teleserye.

ang channel 9, nagpapalabas ng mga shows na kung saan gusto nilang magisip ang viewers nito. kung may comedy man sa 9, hindi ito slapstick na dinadaan sa batukan at pangaapi ang katatawanan. ang sense of humor nila matatawag nating deep. mabibilang dito ang shows na naipalabas na kagaya ng "malcolm in the middle", "dharma and greg", "parker lewis can't lose", "ally mc beal", at "perfect strangers".

mahilig din ang channel 9 sa mga shows tungkol sa korte suprema. "the practice", "ally mc beal" (ulit), at ang bagong bago na "cold case" (nasusubaybayan ko na parati), ang mga namamayagpag sa genre na ito.

(ie-endorse ko ulit ang "cold case", magandang show ito. ipinapalabas tuwing tuesday ng 9pm)

sa action wala ring pagkukulang ang channel na ito, simula dati pa lang andyan na ang macgyver. csi-miami, isa rin sa mga paborito ko. isama na rin dito ang sea quest, the pretender, seven days, john doe, the fugitive, at largo. ay syempre ang pinaka paborito kong serye sa buong buhay ko, roswell.

sa umaga naman, isa sa mga paborito ko panoorin ay ang mga japanese documentaries. mga kung anu anong imbensyon, hayop, sining, hobby, pista, o lugar ang fini-feature dito. kadalasan replay pero hindi ako nasasawa panoorin ang mga ito. educational na, entertaining pa.

may mga kakulangan rin ang channel 9, ang mga shows nila na mala "public affairs" hindi ganun ka interesante. pag hapon naman iisa rin ang pinapalabas nila, ang home shopping network na nagbebenta ng pantago ng nakakalbong buhok, panakot ng mga daga, pantipid ng kuryente, pampalaki ng boobs, pampapayat, pantanggal ng peklat, at pangwalis ng kalat. hindi ko alam kung malaki ang kinikita nila sa mga palabas na ito ang gusto ko lamang ay palitan sana ang mga ito ng mas magandang palabas.

kahit sa cartoons may konting kakulangan ang channel 9. ubod ng konti ng cartoons nila, spongebob nga lang ang kaisa isang naiisip ko eh. parati pang replay. sana madagdagan.

pero kung titingnan sa over all aspects ang channel 9, kumpara sa iba maganda ang format ng mga shows nila. quality tv talaga.

beach bum

2005-04-11T18:02:00.000+08:00

summer ang pinakaaabang na panahon noong ako pa ay nasa grade school. walang pasok, pwede maglaro sa labas araw araw, hanggang sawa ang panonood ng tv at paglalaro ng family computer, at higit sa lahat, ang paboritong paborito na family outing.

noong nasa baguio pa ko, sabay sabay kami ng mga kapitbahay namin na mag family outing. kadalasan sa beach ito ginaganap, masaya. sabay sabay sa sasakyan, toka toka sa pagkain, at kanya kanyang dalang mga kwento. sa la union ang kadalasan naming puntahan na beach, ito na kase ang pinakamalapit. dalawa hanggang tatlong oras ang karaniwang tagal ng biyahe papunta sa beach. sa ganito kahabang biyahe siguradong mabilis maginit ang mga ulo ng mga bata. dahil na sa pagkainip.

"mommy, gano pa ba katagal ang biyahe? kanina ko pa natatanaw yung beach pero hindi pa rin tayo bumababa, huhuhuhuhu!"

iyan ang lumalabas sa mga bibig ng mga musmos. dala ng pagkasabik makapiling ang dagat at maglaro dito.

masarap nga naman sa dagat, masarap paglaruan ang mga buhangin nito. ilang beses ko na rin sinubukan gumawa ng sand castle na kahit anong pagpapaganda ay iisa lang ang lumalabas na itsura, isang tumpok ng buhangin. ang pasuntok sa mga pasugod na alon nakaka-miss na rin. ang mga salbabida na interior ng gulong, ang mga goggles na kadalasang pinapasok rin ng tubig, at ang mga snorkles, lahat sila kasama sa beach.

hindi kumpleto ang beach outing kapag wala ang mga masasarap na pagkain. pamilyar na pamilyar ang amoy ng inihaw na bangus. ito ang paborito kong baon. at kadalasan pagkatapos kumain sa dagat na rin lang babanlawan ang mga kamay para matanggal ang lansa at mantika ng kinain na bangus. lahat ng inihaw masarap sa beach. inihaw na porkchop, barbicue, inihaw na pusit at lechon manok. bagay na bagay sa beach lalo na pag ang kakainan mo ay ang dahon ng saging at kamay lang ang gagamitin, walang chopsticks at walang kubyertos. at habang kumakain, hindi pwedeng walang panulak. andiyan naman ang mga gulaman, juice, at softdrinks na may buhangin. at sa huli hindi rin mawawala ang dessert. buko pandan, halo halo, mais con yelo, saba con yelo, at iba't ibang uri ng pampalamig pangontra sa matinding sikat ng araw tuwing summer.

pagkatapos ng kain ay balik sa pagliligo sa beach, suot ang mga puruntong at bathing suit muling magpapa-itim at magpapa-sunburn sa seashore. tuloy tuloy na ito hanggang alas sais ng hapon.

kadalasang nauuwi ang scenario sa mga maiinit na ulong mga magulang at nagiiyakang mga bata na ayaw pa rin umahon. pulang mga mata, maaalat na dila, underwear na may buhangin, at maiitim na kutis ang haharap sa shower room na puno naman ng buhangin ang sahig.

pagkatapos ng maghapong kasiyahan, biyahe nanaman pauwi. tulog ang lahat, at sa pagtulog naiimagine pa rin ang pag-alon ng dagat.

untitled song 01

2005-04-08T13:53:00.000+08:00

gumawa ako ng maikling awit. heto, medyo mala emo siya.

and now there's nothing left to do
with blackened thoughts and random heartbeats
i breathe the energy with you
those star lit eyes
made me realize
i had but i never knew
- you

i never knew i had my heart in you
i never knew i had my soul with you
but now i do

balang araw ako ay magiging isang...

2005-04-06T13:16:00.000+08:00

nung isang araw, habang naghahalungkat ng mahahalungkat sa kwarto ko nakakita ako ng isang kaaya ayang bagay. year book ko nung pre-elem ako. dahil matagal ko na itong hindi nakikita, ninais ko na magaaksaya ng oras upang buklatin ito.

ayos, parang time capsule. maraming impormasyon nung panahon na iyon ang nakalagay sa yearbook. dun ko lang nalaman na noong 1987, 32 pesos per unit ang bayad ng tuition sa university of baguio. anim na numero pa lang ang telephone numbers. at ang mga mukha ng tao, old school na old school. yung mga kalalakihan na staff ng school ang mga buhok mala vst and co na kapag magpagupit ka ng ganun ngayon ay siguradong mapagkakamalan kang karpintero, dagdagan mo pa ng bigote. ang mga teachers naman naming babae ay kulot kulot na may bangs. ginagaya yata si manilyn reynes nung panahong iyon.

manipis lang ang year book, kokonti lang kase ang mga estudyante sa eskwelahan namin. kulang sa twenty five ang bawat estudyante sa bawat classroom pero kahit ganun parang dalawa o tatlo na lang yata ang naaalala kong mga mukha at pangalan. mga kaklase ko nung pre elem na naging kaklase ko rin nung elementary.

habang isa isang tinitingnan ang mga graduates may isang bagay ang kumuha ng aking atensyon. "ambition", iyan ang isang nakasulat kasama ng pangalan, section, at birthday na nakalagay sa ilalim ng bawat larawan. ang saya tingnan, bata pa lang ay marunong nang mangarap ang bawat isa.

sa mga lalaki, ang pinaka popular na ambisyon ay ang "to be a pilot". lahat yata gustong maging jet fighter. maporma kase, lalong lalo na sa cartoons. pumapangalawa sa pagiging piloto ay ang pagsusundalo. sikat na sikat si rambo nung panahong iyon, ang sarap nga namang gayahin. hindi naman nagpapahuli ang mga gustong maging "policeman", si robocop yata ang idol nila. kasama nga ako dito. andyan din ang mga gustong magdoktor.

sa mga babae pinaka popular na career ay ang "nurse". hindi ko alam kung anong meron ang nurse pero kahit ngayon ito pa rin ang gusto ng karamihan. course ng bayan na nga ito kung ituring. bukod pa sa pagiging nurse ang gusto ng mga kababaihan ay ang maging, ballet dancer. hindi ko lang alam kung ilan sa kanila ang nagpatuloy i-pursue ang career na ito. andiyan din ang mga gusto maging teacher at stewardess. hindi ko lang maintindihan kung bakit nung kapanahunan namin wala pa yatang nagaambisyon maging model pero ngayon ito ang ambisyon ng lahat ng sumasali sa little miss philippines.

sa aming mumunting eskwelahan, meron din namang mga estudyante na kakaiba ang trip sa buhay, mga iba ang hanap na trabaho. pero wag silang apihin, marangal na trabaho ang ambisyon nila.

heto ang mga nakita ko:

- fisherman
- farmer
- driver
- boxer
- clown
- waiteress
- security guard
- barber

sa dinami dami ng estudyante meron palang isang nagambisyon nito, "to take up computer science". pano kaya niya nalaman na may computer na pala nun?

chat

2005-04-05T16:15:00.000+08:00

nung isang linggo habang taimtim akong gumagawa ng program biglang may naganap. "Buzz!!!" ang sabi ng ng YM. nakausap ko ang isang amerikano at medyo interesante nga naman ang aming paguusap. magalang naman yung nakausap ko. walang bahid ng diskriminasyon. yun nga lang hindi ko masyado nagustuhan ang pagkakakilala ng ibang mga foreigner sa bansa natin.

heto nga pala ang una naming paguusap. medyo naubos ang english ko pero ayos lang nagkakaintindihan naman kami.

junior_62388: yo
junior_62388: u playing starcraft?
a_aspi: used to.. why?
junior_62388: ohh well i need to learn how to play
junior_62388: u good?
a_aspi: well, during my time yes.. but i haven't played for ages
junior_62388: are u from the US?
junior_62388: kool
a_aspi: nah
a_aspi: im from the philippines
junior_62388: woa thats cool
a_aspi: :)
a_aspi: where are u from?
junior_62388: from texas
a_aspi: ah ic..
junior_62388: u know were that is?
junior_62388: so i guess u heard about the sunami?
junior_62388: that hit asia?
a_aspi: yeah..
junior_62388: how old are u
a_aspi: im 22
junior_62388: im 1
junior_62388: 1m 17
junior_62388: lol
a_aspi: i have relatives living in texas
junior_62388: im 17*
junior_62388: really what city?
a_aspi: im not sure
junior_62388: well i live in san antonio
a_aspi: i see
a_aspi: :)
junior_62388: are yall able ot see the nba over there?
a_aspi: yeah
junior_62388: the spurs?
a_aspi: i've heard that there was snow there last dec.
junior_62388: were in texas
junior_62388: perhaps but a little bit
a_aspi: yeah
a_aspi: it was like 90 plus years since the last snow fall in that area
a_aspi: ;)
junior_62388: lol yea
junior_62388: so how is the phillaphines?
a_aspi: still a beautiful country
junior_62388: no offense but i would of never thought that they had computers there
a_aspi: nah..
junior_62388: no sorry
a_aspi: i love you virus was created by a filipino
junior_62388: lol cool
a_aspi: actually we are really good in computers.
a_aspi: here's a secret
junior_62388: u work in an office or what?
a_aspi: in an office
junior_62388: wow
junior_62388: uhuh?
a_aspi: you know all those help lines that you call up whenever you need help in operating computers?
junior_62388: yea
a_aspi: most of them are based here in the philippines
junior_62388: its located over there?
junior_62388: lol
junior_62388: crazy stuff
a_aspi: yeah
junior_62388: u make good money doing that?
junior_62388: thats good
junior_62388: what company is it
junior_62388: dell?
a_aspi: computer programming
a_aspi: dell is one
a_aspi: ;)
a_aspi: sony also
junior_62388: aol?
a_aspi: yeah..
junior_62388: nice
a_aspi: and most of america's isp's
junior_62388: they teach yall everything?
a_aspi: yeah
a_aspi: ;)
junior_62388: cool
junior_62388: well my name is claudio
a_aspi: ic
a_aspi: call me ace
a_aspi: :)
junior_62388: kool
a_aspi: me and my friends formed our own small company. if you want to check our site it's www.sharpscripts.com
a_aspi: :)
junior_62388: ok
a_aspi: do you play counterstrike?
junior_62388: i dont have it
junior_62388: but i think ive seen the game
junior_62388: for pc or what system?
a_aspi: for pc
junior_62388: this is a cool website
a_aspi: thanks
junior_62388: i know html
junior_62388: thats about it
a_aspi: that's good
junior_62388: im good at computers also
junior_62388: like networking and computer maintenence
junior_62388: stuff like that
a_aspi: :)
a_aspi: i use visual basic here in the office
junior_62388: its much easier huh?
a_aspi: html is easier.
junior_62388: well basic uses a program dont it?
a_aspi: yeah
junior_62388: well im gona go eat
junior_62388: nice talking to u ace
junior_62388: ill talk to you later
a_aspi: ok.. bye..

sa sunod naming paguusap nagmistulang ambassador ako ng wow philippines. nga pala pwede kayo mag nature trip sa blog ni mark cruise, karamihan ng magagandang tanawin sa pilipinas libre lang palang bisitahin. kung gusto niyo ng mga halimbawa bisitahin ang kabundukan ni mark dito.

Letters: chapter 3 part 1

2005-02-21T14:42:00.000+08:00

baguio
april 24,1944

my darling,

i'm home once more on awol (it' got to be) and everything's fine except that you're not at the door to welcome me. i've got to go back to the mountains tomorrow and maybe in a week's time our outfit will be down lowlands. it will be harder to escape then because all the big bosses will be with us in the same camp. however, i'll move heaven and earth to get a furlough and come to see you.

you know, honey, i've always though that v-day will bring me one of the happiest days of my life. well, it did. but now i find out that f-day (f stands for fely) will be the happiest day of my life. darling, i could hardly wait to see you. now that the war is over, there's nothing that would be more important to me than seeing ou and loving you for always.

believe me, if i can't get a furlough by legal means, i'm coming to see you anyway, by hook or by crook. i won't care if i get a dishonorable discharge for doing so, but i've got to see you somehow. besides, my one ambition now - of course next to having you become as mrs. me - is to get out of the army and be a civilian again. so it won't really make much of a difference if i got discharged on your account.

don't be surprised if i show up one of these days. i'm taking all the risk because i love you, i love you, and i love you.

always,
ely

Letters: chapter 3 part 2

2005-02-21T14:30:00.000+08:00

in the field
july 16, 1945

dearest fely,

i got your letter of the 4th and of course it made me very happy.

we have advanced a long way since i wrote my last letter and we are now in lepanto. part of this town is still in enemy hands but we expect to drive them out completely in a few more days. there's still a lot of fighting to be done in this area as it is the jap's bataan. this is their very last stand in the whole of luzon. i'm afraid our outfit can't have a rest until we clear the area completely and it seems it will take quite a while yet especially now that the rainy season has set in. however, our morale is very high and we are very eager to push onward and onward in spite of everything because everybody is in a hurry to get this war over with and go home. here's hoping they won't send us to china after this!

to give you an idea of how i've spent the last few months, i've been living in foxholes ever since the 1st of april. i guess i'll feel very uneasy when i go back to live in a real house and lie on a soft bed again. i've lost a lot of weight too because i just can't eat this army food anymore aside from the hard work and constant strain of fighting. however, when everything's quiet as the day ends, i find a lot of solace and happiness in the thought that somewhere somebody like you is waiting for me. it makes me forget there's a war on for a while until i hear our sentry's rifle firing at a suspicious movement among the bushes. yes, even out here on the front up in the mountains there are moments of peace and quiet. sometimes we pick up beautiful music on our radio. the only trouble is that such moments don't last. there are so many things to remind one that he's fighting a war. it's only when one falls asleep that everything is quiet and peaceful that is if the japs don't come creeping up and stage a banzai attack. well, such is war and the best thing one can do is to be realistic and do his share in winning it as soon as possible.

i'm so glad to know that you went to baguio and met my folks. it's too bad i couldn't be there to meet you. i'm also very happy that your parents don't object to your marrying me. i was sure they'd understand. as far as i'm concerned i'm willing to have it the way they want. afterall what really matter is that we get married without having to displease anyone.

(i'm watching our planes bomb the japs right now and i'm writing this letter between dives)

darling, i guess i'll have to stop now. the planes have stopped bombing and the boys will go forward and there's work to do. i'll write you again soon.

well, so long honey and may God be with you always. i love you, i love you and - i love you.

yours,
ely

Letters: chapter 3 part 3

2005-02-21T14:14:00.000+08:00

in the field
july 26, 1945

my dear fely,

i promised to write you as soon as we took mankayan. we took mankayan several days ago but i wasn't able to write immediately because after mankayan fell things happened so fast that we have advanced many kilometers beyond it to capture a very important highway junction. in doing so, we drove the japs into what i believe to be the last pocket in the whole of luzon. it may take only a few more days to finish the campaign once and for all. of course this fills me with joy knowing that i can come to you when the war is over but this happy thought is somehow mared by the memory of my comrades and buddies who weren't as fortunate as i was. i salute them and i am extremely grateful to God for seeing me thru until now. darling, please help me in my thanksgiving prayers even as you prayed Him for my safety. i know He has answered your prayers and mine and it has to be the two of us too to thank Him. and let us pray for one more thing - that God may grant us more of His grace, even just a little, and allow us to fulfill our dreams and give us a chance to help build and live in a world of peace and justice.

this is the first time in a long while that i can afford to let my mind wander off from the grim business of fighting and killing, and i have an urge to talk and talk about so many things - serious things. you see, i'm no longer the crazy fool that you knew me to be. this war and the circumstances of my life have sobered me up a lot and now it seems to me that i've gone quite too far on the other and serious side of the fence. how i wish we were together now so i could talk and talk and know that there is someone who'll listen and understand.

i think i better end here before i get carried away. as it is, there isn't any paper to write on where i am aside from these 3 sheets that i've been saving specially for this letter. may God be with you always. my best regards to your parents. i end as usual saying: i love you, i love you and i love you.

always,
ely

to be continued...

Letters: chapter 2 part 1

2005-02-17T13:25:00.000+08:00

baguio
july 31, 1944

my dear fely,

it's awfully nice of you to write again and i don't know how to thank you. you're truly one in a million and i'm sure no number of words that i can say can express even the shadow of my gratitude. it's so big and deep it's surpassed only by your kindness.

fely, how can you ever doubt my wanting you? you know what a hell i've gone thru and it's only natural for me to seek someone who is tried and true. to tell you frankly i had to swallow my pride to come to you, but i knew it was the only way that i could recapture happiness if only to know that you're harboring no ill-feelings towards me. you can't imagine how much brighter my outlook is now that you've assured me of your sympathy and understandings. if there's any woman really worth a man's love, loyalty, and affection that woman can't be anyone but you. i don't have to actually see you to know that you're the only one who holds the key to my box of happiness.

of course, if while i was astray, you have compromised yourself with another man, then i won't dare worm my way in. to be a bother to you and war your life is not my wish. to see you happy and contented is my ida of happiness i had my chance once but i mad a miserable failure and i'm aware that i no longer hold first rights to your affections.

however, all my life i'll be saying a prayer for you everyday and let's hope that we'll live long enough to see the day when you'll allow me to administer personally to your whims and happiness. to me, that will be the day of days.

here's my love and please don't forget me to your ma and pa.

always,
ely

Letters: chapter 2 part 2

2005-02-17T13:24:00.000+08:00

baguio
december 9, 1944

darling fely,

i just got your letter and you can imagine how happy it made me feel. somehow it didn't come as a surprise at all - it seems that i felt that your love was there all the time even during those years that i was compelled to forget you. there's absolutely no doubt now that you and i were made for each other and i hope that God will spare both of us so that we will have the chance to be happy together when things are alright again. i'm glad to tell you that if nothing goes wrong, i'll get my divorce as soon as the judge comes to town. he is not here at present. and then i'll be free - free to come to you. in view of the uncertainty of the times, i often occupy myself with dreaming of our future which promises so much provided that we survive. i can just picture how happy our life together would be and if fate had intended that you or i should go before we had the chance to enjoy it, then i'll still be happy knowing that i had someone who loved me even after so much heartache and so long a separation. the knowledge of your feelings towards me has done a lot to restore my faith in human beings. before i had found you again, i thought that people generally can't be trusted. they're only good to you when they know they can get something in return. and because of this breaking of my faith, i started to become selfish and tricky just as i thought others were - and i was right for as the people around me were concerned. but fortunately your love was there watching and guiding me all the time and it led me to where i can be happy once again. because you've shown me that one can love and give without any thought of reward - in fact, in you case, it wasn't only the absence of any reward, but you were left deeply hurt besides. and still here you are - giving some more. the only difference now is that i'll do everything in my power to see to it that you'll get your reward even if you'll not ask for it - so God help me.

so long, sweetheart and may God keep you. i'm praying for a speedy reunion and please remember that i pray for you (written here is part of the letter which blurred out and is now unreadable)

yours always,

ely

P.S. i'm sorry to inform you that charing with hing's father died recently.

Letters: chapter 2 part 3

2005-02-17T13:23:00.000+08:00

1st bn cp, 66th inf, pa
april 10, 1945

my dear fely,

i don't know whether you got my first letter written in the mountains or not, but in any case here i am again. i've just come down from the mountains with the battalion and we are now working with american forces on the drive towards (part removed). japs are still thick in our area but our boys are slowly pushing them back and still we expect to be in (part removed) in a week, or two weeks at the longest.

after being in the mountains for so long and practically left all alone to shift for ourselves and fight the japs with inferior arms and no support whatsoever, you can't imagine how it feels to be with the american army and fighting side by side with them. tis is really the time when no one can realize that freedom and liberty bind men whether they be white, black, brown or yellow more strongly than anything else. black and white can be brothers when they both are fighting for freedom. well, so much for this - we all know that there is still a war to be won and that altho most of our country has been liberated, there is still plenty to be done.

why don't you pack up and get ready to come up to (part removed)? i am inviting you and your family to join mine as soon as (part removed) will be cleaned up. you won't have to worry about anything - i'll take care of everything. of course there's nothing left standing in baguio. it has been leveled to the ground by bombs, but i'm sure that if you come we will see the same baguio that we knew - that, i'm sure, can never be erased by any man-made destruction machine. i wish you'll let me know if you are agreeable to my proposition.

by the way, in case you did'nt get my first letter, i heard that lourdes was executed by the japs. i got this information from so many sources which are reliable, and i'm afraid i believe it.

i guess this will be all for this time, and i hope you and your family are well and safe. if you'll ever care to answer this letter, address your reply as appearing on the envelope. here's my regards to you all. my love is for you exclusively.

yours,
ely

to be continued...

intro

2005-02-15T09:51:00.000+08:00

10 chapters, 3 parts per chapter.

bale nakita ko na hiwahiwalay at watak watak ang mga pages, medyo ginawa ko na lang jigsaw puzzle. natagalan ng konti, sinimulan ko nung jan 10 ang pagbubuo at halos last week ko lang nakumpleto. muntik pa ngang sunugin buti na lang nasagip ko.

love letters yan. ng lolo ko. nung panahon ng giyera.

sa mga kaibigan ko na gusto makita ang phisical form ng letters sabihin niyo lang sa kin, pwede ko ipakita senyo kung sakali.

Letters: chapter 1 part 1

2005-02-15T09:50:00.000+08:00

taiwan electric co.
baguio
may 18, 1944

my dear fely,

after all these years, do you mind if i pop out and say hello? the fact is that i would have written you sooner had i known where to send my letter, but it is only now that my efforts in searching have been rewarded. i wanted very very much to greet you on your birthday but i didn't know your address then. anyway, they say that it's som much better for one to be late in doing something than never at all, so now i'm saying many happy returns. hope you'll live to be a hundred.

well, fely, how has live been treating you? fine, i hope. and how are you enjoying the war? fine, too, i hope. to me, the war has brought a big change - for the better. it has made me realize what a great mistake i've made (you know what it is) and i'm now in the process of correcting it. i only hope that things won't bog down so i'll be able to gain my complete freedom - legally speaking. i mean, because there's no one who has more freedom of action as i'm having right now.

you know, fely, i spent a lot of time trying to locate you. i used to spend about three weeks of each month in manila before i finally had to take a job ( i got broke, you know) and i kept hoping and expecting to meet you sometime, but i simply didn't have any luck. i asked everyone we knew where i could find you, but they weren't able to help me. perhaps it was because i didn't have the right and was no longer worthy to be a bother to you- that's why providence refused to grant my wish. but i kept on trying and finally it was miss pugal who informed me of your address.

i hesitate to write you this note because i'm not quite sure that you'll welcome anything coming from me, but my desisre to let you know that i'm still your friend is so great that i'll risk the chance. you can be sure that i'll be praying for your success and happines always, and if this letter will only serve to convey this idea to you, then i wouldn't mind if you tore it in contempt and cursed the sender. i'm sure that i deserve it for being a cad. it happened long ago, but i can't seem to forget it and i want to tell you that i'm terribly sorry. i guess there's not much i can do but say i'm sorry. but i'm willing to charge all the misfortunes that i have and ever will suffer to paying for the great wrong that i have done. i can't even ask for your forgiveness - it is only for you to give or to deny.

but i'm reminding you of the impleasant past which i'm pretty sure you've quite forgotten and for this i'm begging your pardon. all i intended to say in the beginning was to wish you the best of luck on the occasion of your birthday, but as i kept on writing, i couldn't help but write the way i did.

i shouldn't be taking more of your time and so i'm writing finis to this letter. i hope you don't mind my saying that i feel a lot better now that i've told you something that i've been wanting to tell you for years. here's hoping i haven't bothered you. i'm closing with my very best wishes for you and your parents. may life be kind to you always.

yours,
ely

Letters: chapter 1 part 2

2005-02-15T09:49:00.000+08:00

baguio
may 31, 1944

my dear fely,

your letter came way up beyond all my expectations and i don't know how to thank you. i really didn't expect an answer, you know i have been very happy since i got it and i'm living in the sunshine once more. what you have written makes me feel as if i've known no sorrows or regrets throughout all the years, and it seems that it was only yesterday when i was last with you, laughing and happy.

you're the same old sweet fely, very understanding and very forgiving, and i'm thanking my stars that it has been my very good fortune to have known someone like you. you said that you didn't know what i meant by my "great mistake". well, what else could it be but getting married and wasting five of the best years of my live living with the wrong woman? lourdes thinks that i'm the wrong man too, and from her angle she's right- therefore, we have decided to do the only thing that is fair for both of us. we don't live together anymore and we're getting a divorce. what a big fool i was. all the time i could have married a very nice and decent girl and yet i had to choose someone whom even her own family predicted won't make a good wife. but that all belongs tot the past and it is best forgotten. it won't do any good crying over it. and besides, judging from your letter, you're still my friend so there's really not much that was lost. how very fortunate it is that you are the sort who can forgive and forget. if you must know, you have made it much easier for me by your attitude. i beg of you to please let me do something to make up for the past.

i'll tell charing to get in touch with you when i see her. then she may invite you up here and we can all see each other again. from what i gathered the last time i met her, she's doing fine. she asked me if i knew where you were, but i was in the same flight myself then. now, it's all different and it's like old times again.

i'm indeed glad to learn that life is treating you very kindly. your problem of how long we can keep it up is also everybody else's problem, and so i guess we shouldn't worry our heads off about it. we'll always find a way and we'll manage somehow. we only have to think of the people who are in the very midst of the war to feel reassured that we are still lucky. our troubles are not even half of theirs and yet they are still alive and kicking. all we need to do is to keep our faith in our God and do some hard honest work and we are sure to get by.

i guess this letter is lengthy enough and i'll talk some more next time. i'm dying to know what you've been doing all these years, and please write a chapter of your autobiography for me as your next letter, will you? i'm sure it will be very pleasant reading for me. regards to you and the family but keep most for yourself.

yours,
ely

P.S. thank the postman for me for delivering my letter inspite of the wrong address.

Letters: chapter 1 part 3

2005-02-15T09:48:00.000+08:00

taiwan electric co.
baguio
july 8, 1944

my dear fely,

it had taken me quite long to decide to write again because in your last letter you expressed the doubt whether we should keep on with our correspondence. but i thought it over and decided that i wouldn't be the one to stop it. afterall, i wrote the first letter and i'm going to write the last one too. if you don't wish to correspond with me anymore, then i'll understand and you won't have to answer this letter.

fely, just in case this will be the last you'll hear from me - that is, if you'll write finis to our pleasant (at least it is on my part) exchange of letters - then i hope you won't mind if i make this letter quite a long one. please don't get bored and lend a sympathetic ear (or is it "eye") to me. i'll be very thankful if you do.

thru all the years, i had been looking for someone in whom i can confide all my troubles but there didn't seem to be anyone whom i could annoy so. perhaps i didn't have the right to bother anybody, for that matter. of course, not for a single moment did i forget you, the sweet-natured and very understanding person that you are, and i can't explain it but i felt quite sure that i could com to you crying like a baby and you would soothe and comfort me. i wish to make it clear here that it was not conceit at all on my part - i just felt so, that's all, and i never had the same feeling with regards to anyone else. you know, fely, i'm not the type that would let pride dominate my other feelings, and so i did my best to locate you because i very well knew that in hou i could find the very thing that was lacking in my life. quite a selfish reason for wanting to find you, i must admit, but at the same time, my desire to come to you humbly and ask for a thousand pardons for what had passed was as sincere and as strong as the reason. any other girl in your place will certainly send to h- someone with a nerve like me coming to you like this after i had done something which was most unfair. no one can really be repentant unless he has the courage to ask for forgiveness from the one he has wronged, and that is the reason why i am coming to you now with bowed head and a humble heart.

besides, i believe that one should admit a mistake because admission is the first step in the process of correcting it. how i wish that i could be with you so i can prove how much i mean these words. i know that telling you over and over again that i'm sorry will get tiresome and monotonous for you, so i'm praying that the day will come when i can be where you are and show you how i really feel.

since you think it improper for us to be writing each other, i am going to close this letter with one request, and that is for you to please believe me and if i should have the good fortune of meeting you again someday, will you please allow me to make amends? but should we never meet again, these being very uncertain, please know that i am thanking heaven for people like you and that i shall remember you to the last moment. i shall be praying for the best for you and your family.

yours always,
ely

to be continued...